ziaziany☆* View my profile

花千骨 : ตำนานรักเหนือภพ

posted on 25 Dec 2014 11:13 by crezia in REVIEW directory Fiction, Entertainment
ไม่ได้เขียนรีวิวมาเนิ่นนานเหลือเกิน /จริงๆอาจจะเรียกว่าไม่ได้อัพบลอกมานานซะมากกว่า
 
วันนี้เราจะมานำเสนอเรื่อง
 
花千骨
หรือชื่อเรื่องภาษาไทยก็คือ ตำนานรักเหนือภพ ค่ะ
ส่วนภาษาอังกฤษชื่อ The Journey of Flower
 
credit รูปจาก weibo (ที่น่าจะเป็นออฟิเชียล)
 
สำหรับเวอร์ชั่นนิยายของเรื่องนี้ได้รับการแปลเป็นไทยโดย สนพ. แจ่มใส ค่ะ
คิดว่าคงมีคนรู้จักและอ่านมาก่อนเราแล้ว เพราะนิยายเรื่องนี้ดังมากๆ แถมยังได้มีการเอาไปสร้างเป็นซีรีส์(คิดว่างั้นนะคะ) ปีหน้านี้คิดว่าคงได้ฉาย
 
เรื่องนี้ถ้าใครชอบอ่านนิยายแฟนตาซีแนวความรักเราแนะนำค่ะ
ยกเว้นว่าถ้าไม่ชอบแนวเนื้อเรื่องรันทดคงไม่ค่อยชอบ
ถ้าถามว่าเราชอบมั้ยเราบอกตรงๆคือเราไม่ค่อยชอบค่ะ ฮา
แต่ถึงจะพูดแบบนั้นก็เป็นหนังสือที่เราอ่านรวดเดียวจบเรื่อง (สามเล่ม) เลยนะคะ
คือเราคิดว่าเรื่องนี้สนุก ไอเดียหลายๆอย่างสร้างสรรค์ดี แต่พอตอนท้ายๆหลังๆเราไม่ค่อยชอบและไม่ค่อยเข้าใจตรรกะของตัวละครเอก โดยเฉพาะนางเอกกับพระเอกเท่าไหร่ แล้วก็
อาจจะเพราะว่าไม่ค่อยชอบความรักต้องห้ามด้วยล่ะมั้งคะ..
 
ข้างบนคีย์เวิร์ดหลุดมาหลายคำแล้ว เรามาพูดถึงเนื้อเรื่องกันเถอะ
 
ชื่อเรื่องนี้ตามภาษาจีนเป็นเรื่องที่ตั้งชื่อตามตัวเอก ก็คือ ฮวาเชียนกู่ (หรืออ่านว่า ฮัวเชียนกู่ ก็น่าจะได้แต่เรายึดตามคนแปลก็แล้วกันเนอะ)
ฮวาเชียนกู่ เป็นเด็กที่เกิดมาพร้อมกับดวงชะตาอันยิ่งใหญ่ แต่นั่นก็ทำให้ชีวิตนองนางยากลำบาก
เพราะว่า เกิดมาก็เป็นตัวโชคร้าย จับดอกไม้ดอกไม้ก็เหี่ยว เลือดดึงดูดสิ่งชั่วร้ายวันๆจะไปไหนก็มีผีรังควาน
ต้องใช้ชีวิตหลบซ่อนเก็บตัว แม่ตายไปแล้วตอนคลอด ส่วนพ่อนั้นตายตอนเปิดเรื่องค่ะ
หลังจากพ่อที่เป็นครอบครัวคนสุดท้ายตายไป ตอนพ่อตายก็ได้สั่งเสียไว้
ให้นางไปฝากตัวเป็นศิษย์ที่สำนักเซียนแห่งหนึ่ง กว่าจะได้ไปถึงสำนักนั้นที่พ่อฝากฝังไว้ช่างยากเย็น
แต่พอไปถึงแล้วกลับพบว่า สำนักที่ว่าโดนฆ่าล้างสำนักซะแล้ว ตอนที่นางไปถึงเจอเจ้าสำนักที่กำลังจะสิ้นลม
ก็ได้รับคำสั่งเสียใหม่ ให้เอาเรื่องฆ่าล้างสำนักไปรายงานที่งานชุมนุมเซียน แล้วก็ได้เป็นเจ้าสำนักชั่วคราว..
ส่วนเรื่องที่ตั้งใจจะฝากตัวเป็นศิษย์นั้น ก็เลยต้องไปหาอาจารย์คนอื่นแทน
ซึ่งคนที่จะเป็นอาจารย์คนนั้นก็คือคุณพระเอกของเรื่องนั่นเอง แต่เชื่อเถอะว่าเรื่องมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก
 
 
 
ข้างบนนี้คล้ายๆหลังปกหนังสือค่ะ ไม่ได้สปอยอะไรมาก
ต่อไปจะเป็นสปอยตัวละครกับเนื้อเรื่องล่ะ!
คือพออ่านจบแล้วมันอยากเม้ามอยน่ะค่ะ
 
แต่เนื่องจากว่าเรารู้สึกขัดแย้งกับหลายอย่างในเรื่อง
ถ้าใครที่ชอบเรื่องนี้อ่านความเห็นเราแล้วรู้สึกไม่ดีก็ขออภัยนะคะ /โค้ง
 
ว่าด้วยตัวละคร
 
[spoiler] 
จริงๆแล้วเรื่องนี้นางเอกเจอพระรองก่อนเจอพระเอกอีกนะ
พระรองของเรื่องนี้ช่างแสนดีเลอค่าค่ะ 555+ พระรองมีตัวตนที่แท้จริงเป็นประมุขของหอแห่งนึง ชื่อหออี้สิ่ว
ซึ่งเป็นหอที่รวบรวมข้อมูลต่างๆของหกภพภูมิ (ประกอบด้วย เซียน มาร ปีศาจ มนุษย์ อะไรทำนองนี้ค่ะ)
ซึ่งเป็นสถานที่อันยิ่งใหญ่ทีเดียว แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นถึงจะยิ่งใหญ่แต่ก็อยู่ในร่างคนธรรมดา ชอบทำตัวเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรและมาดแฟมิลี่แมนมาก 555+
ครั้งแรกสุดเลยตอนที่นางเอกขึ้นเขาไม่ได้สักทีเพราะติดค่ายกลของสำนัก
ก็ได้รับคำแนะนำให้ไปที่หอของพระรอง เนี่ยแหละค่ะ แล้วก็ได้คีย์ไอเทมสำคัญมาพร้อมกับคำแนะนำ
หลังจากนั้นก็เจออีกรอบประมาณว่าพระรองมาเจอนางเอกตอนแก้ผ้าอยู่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ(...)
ตอนอ่านตอนแรกนี่ดูเหมือนบังเอิญ แต่ตอนหลังจากที่ได้รู้เบื้องหลังอันยิ่งใหญ่ของคุณพระรองนี่...
สงสัยว่ามันจะไม่บังเอิญล่ะมั้ง พระรองในเรื่องนี้ชื่อ ตงฟางอวี้ชิง ค่ะ
นอกจากนี้แล้ว คีย์ไอเทมชิ้นนึงที่ได้จากพระรองทำให้เลือดของนางเอกส่วนนึงกลายเป็นหนอนภูติ
ซึ่งเป็นหนอนภูติที่คอยช่วยเหลือนางเอกอย่างมากในช่วงแรกๆ เพราะเป็นหนอนภูติที่มีที่มาจากหออี้สิ่ว
ก็เลยรู้เรื่องต่างๆมากมาย นางเอกตั้งชื่อให้หนอนตัวนี้ว่า ถังเป่า
บอกตามตรงว่าสำหรับตงฟางนี่เป็นคนที่เราเดาไม่ถูกจริงๆว่าตกลงนายเป็นคนดีหรือไม่ดีกันแน่...
ไอ้ที่วางแผน ไอ้ที่จงใจช่วย จริงๆแล้วคิดอะไรอยู่กันแน่ เป็นตัวละครที่มีปริศนามากมายจริงๆ
เผลอๆจะคาดเดาได้ยากกว่าอาจารย์ซะอีกมั้งเนี่ย แง แต่เท่าที่รู้อย่างนึงว่า สำหรับคนๆนี้มั่นใจได้ว่า ถ้าได้เห็นหน้านางเอกอยู่ต่อหน้าแล้วจะเป็นคนที่ปารถณาดีกับนางเอกแน่ๆล่ะมั้ง (แต่ต้องต่อหน้านะ)
 
ครั้งแรกที่เจอพระเอก ตอนนั้นนางเอกก็ท่าทางจะเกิดรักแรกพบซะแล้วล่ะค่ะ ฮา
แล้วก็หลงใหลได้ปลื้มในตัวคุณพระเอกตลอดเวลา ว่ากันว่า ไป๋จื่อฮว่า หรือตัวพระเอกนั้น
เป็นเซียนเทพที่มีความงามสง่าน่าเกรงขามสุดๆ ดูสูงส่งตลอดเวลา ด้วยความเป็นเซียนเทพของคุณท่าน
ก็เลยแปลว่า ต้องตัดเรื่องทางโลกกลายเป็นเหมือนคนเย็นชาไร้ความรู้สึกไป แต่จริงๆแล้วก็เป็นคนใจดี
มีความรู้สึกนั่นแหละ แต่สุดท้ายด้วยความที่ไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเองหรือตัดสินใจให้เด็ดขาดก็เลย...
ในฐานะของอาจารย์ ถือว่าไป๋จื่อฮว่าทำหน้าที่ของอาจารย์ได้อย่างดีเลิศประเสริฐศรีและเพอร์เฟคต์ที่สุดแล้ว
บอกตรงๆว่าขนาดเรายังนึกอยากมีอาจารย์แบบนี้เลยค่ะ ตามที่อ่านเราเข้าใจว่า อาจารย์เป็นคนดีมากกกก
ตอนครั้งแรกที่เห็นดวงชะตาของนางเอกก็รู้อยู่ว่าจริงๆแล้วนางเอกเป็นใครและจะมีชะตากรรมแบบไหน
แต่พอเห็นนางเอกจะขอเป็นศิษย์(ตามที่ได้รับคำสั่งเสียมา) ก็เลยให้โอกาสดู แล้วระหว่างนั้น
พอได้เห็นความพยายามของนางเอกแล้ว สุดท้ายก็ยอมรับและตั้งใจว่า จะพยายามชักนำและสั่งสอน
ให้เอาตัวเองรอดจากชะตากรรมได้ และให้โตไปในทางที่ดี ชอบความรู้สึกแบบนี้ของอาจารย์นะ
(แม้ถ้าอ่านแล้วจะเห็นๆอยู่ว่า ความพยายามอันล้นพ้นของนางเอกล้วนเกิดจากการที่ไปหลงรักพระเอก....)
 
อย่างอาจารย์ที่เนี้ยบและชอบทำตัวปากร้ายใจดี...กรุ๊ปเอแน่ๆ 5555+
 
สำหรับตัวละครที่เราชอบอีกคน ก็คือ ซาเชียนโม่ เป็นจอมมารค่ะ
เป็นจอมมารที่นาลซิสต์และหยิ่งผยองขั้นรุนแรง ไม่ได้กระหายในอำนาจ และไม่ได้สนใจความเป็นไปของโลกมากนัก คิดว่าทุกอย่างก็เป็นไปตามชะตาลิขิต... เคยโผล่มาช่วยนางเอกครั้งนึง พอเจอกันแล้ว
ก็ถูกใจในความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของนาง(มั้ง) และเผลอมองเป็นตัวแทนของน้องสาวตัวเองที่ตายไปแล้ว
ชอบนางเอกมากๆซะจนเหมือนจะไม่ฟังเหตุผลอะไรมากนัก แต่ก็มีบรรทัดฐานของตัวเองอยู่
เราประทับใจตรงที่ว่า มีลูกน้องเคยถามเกี่ยวกับเรื่องความรัก ซาเชียนโม่ตอบไปว่า ตัวเองรักนางเอก
แล้วก็คิดว่า นางเอกก็คงจะรักตอบ (แต่จริงๆนางเอกดันเห็นเป็นพี่สาว (ไม่ใช่พี่ชายด้วยนะ)
เพราะหน้าตาสวยมากเลยโดนเข้าใจเป็นผู้หญิง) แต่พอโดนถามว่า ถ้านางเอกไปรักคนอื่นล่ะ จะทำยังไง?
ซเเชียนโม่ก็ตอบว่า ก็ต้องทำให้คนนั้นรักนางเอกตอบสิ จะได้มีความสุข เว้นแต่ว่าถ้าคนๆนั้นไม่รักนางเอกตอบนั่นแหละ ถึงจะสมควรตาย จริงๆก็ออกจะหัวรุนแรงไปหน่อยที่ว่าสมควรตาย แต่ว่ายังไงก็ดี เป็นความรักที่เคารพการตัดสินใจของอีกฝ่ายดีค่ะ แถมอยากให้มีความสุขอย่างจริงใจด้วย สำหรับพี่สาว ก็เป็นอีกตัวละครนึงที่ช่วยนางเอกมาตลอด พี่สาวให้กระดูกตัวเองไว้ชิ้นนึง บอกว่าถ้ามีอันตรายให้เป่ากระดูกนี้แล้วพี่สาวจะรีบไปช่วย
อีกคำพูดที่น่าประทับใจของพี่สาวคือ มีพลังอำนาจแต่กลับปกป้องคนที่ตัวเองรักไม่ได้ แล้วจะมีไปทำไม?
 
ปล. คิดว่าซาเชียนโม่นี่กรุ๊ปบีแน่ๆ ไหนจะหลงตัวเอง ไหนจะอินดี้ขนาดนี้
 
[/spoiler] 
 
เรื่องย่อๆ แบบสปอยแหลกลาญ
 
สรุปๆมาจากราวๆ 1500 หน้า 3 เล่มล่ะค่ะ ยาวไม่หน่อยนะคะ 555+
 
[spoiler] 
ยาวมากแล้ว มาพูดถึงเนื้อเรื่องกันดีกว่า ขอเล่าโดยยึดนางเอกเป็นหลักแล้วกันค่ะ
อย่างที่เล่าไว้ตอนแรกคือ นางเอกเดินทางขึ้นเขาเพื่อจะไปหาอาจารย์ฝึกวิชา แต่ขึ้นไม่ถึงสักที
ระหว่างทางได้ช่วยเหลือคนที่ตัวเองช่วยได้ แล้วก็ได้สิ่งตอบแทนกลับมา
ตอนแรกไปเจอศพคนๆหนึ่ง บังเอิญว่าได้รวบรวมวิญญาณที่แตกซ่านของผู้ตายได้สำเร็จ เลยได้รับคำแนะนำให้
ไปที่หออี้สิ่วเพื่อหาทางขึ้นเขาต่อให้ได้ หลังจากนั้นเลยได้คีย์ไอเทมมา
แล้วพอกลับขึ้นมาอีกรอบก็ได้ช่วยคนอีกครั้ง โดยคนๆนั้นเป็นถึงรัชทายาทโดยที่ตัวเองไม่รู้
ช่วยเขาแล้วก็เลยได้หยกประจำตัวมา แล้วก็เดินทางขึ้นเขาต่อ พอขึ้เขาแล้วเลยได้เจอซากจากการฆ่าล้างสำนัก
แล้วจึงได้รับฝากตำแหน่งเจ้าสำนักเอาไว้ แล้วรับเควสไปแจ้งข่าวที่งานชุมนุมเซียน
พอไปถึงงานชุมนุมเซียนจึงได้เจอพระเอกครั้งแรก และตามไปเป็นศิษย์ในสำนักพระเอก (เป็นสำนักที่ใหญ่ที่สุด)
โดยได้รับเงื่อนไขจากพระเอกว่า ถ้าหนึ่งปีทำผลงานที่น่าพอใจได้ก็จะรับเป็นศิษย์
หลังจากนั้นก็เป็นภาคโรงเรียน นางเอกได้ทุ่มเทอย่างหนักจนเก่งขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็มีศัตรูที่หมั่นไส้นางอยู่บ้าง
พอถึงวันตัดสิน แม้ว่าจะแพ้การประลองแต่เพราะโดนโกงนั่นแหละ ซึ่งพระเอกก็คงรู้และยอมรับแล้ว
สุดท้ายก็ได้เป็นศิษย์พระเอกซึ่งเป็นเจ้าสำนักสมใจ หลังจากนั้นโลกของนางก็แทบจะเป็นสิชมพู
มีความสุขทุกคืนวัน ฝึกวิชากันหลายปีจนวันนึงก็ได้ออกไปช่วยเหลือสำนักเซียนอื่นที่กำลังตกอยู่ในอันตราย
ซึ่งนางเอกก็สามารถทำผลงานได้ดีเป็นที่เชิดหน้าชูตา แล้วหลังจากตอนนั้นอีกก็ได้ตามอาจารย์ไปท่องยุทภพ
ซึ่งช่วงท้ายของการท่องยุทธภพนี่เอง อาจารย์ต้องแวะไปช่วยที่แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นแผนของฝ่ายมารที่ตั้งใจจะวางยาฆ่าพระเอก ตอนที่ถูกพิษอาจารย์ยังไม่ตายทันที แต่ว่าก็อ่อนแอและเสียพลังไปมาก ส่วนนางเอกที่โทษตัวเองว่าเป็นความผิดของตัวเองที่อ่อนหัดโดนปีศาจหลอกจนให้อาจารย์ต้องไปช่วยและถูกพิษนี่ นางก็พยายามหาทางช่วยอาจารย์ตลอดมา ตอนหลังนางได้พบว่าเลือดของตัวเองสามารถช่วยพยุงอาการองอาจารย์ได้
ก็เลยให้อาจารย์กินเลือดนาง พยุงอาการไปเรื่อยๆ (กลายเป็นภาคทไวไลท์ orz) และหลังจากนั้นนางเอกจึงได้รู้เรื่องจากพระรองว่า มีอาวุธเทพที่เป็นของวิเศษชิ้นหนึ่ง สามารถรักษาอาการบาดเจ็บอะไรก็ได้
แต่ของสิ่งนี้แตกกระจายสลายไปแล้ว ถ้าอยากได้ต้องไปรวบรวมอาวุธเทพอื่นๆอีกเก้าชิ้นมาไว้ด้วยกัน
ของสิ่งนี้จึงจะกลับมาอยู่ในที่นั้นด้วย เพียงแต่ว่า ถ้ารวบรวมอาวุธเทพทุกชิ้นไปไว้ด้วยกันจะมีโอกาสทำให้
มารเทพซึ่งมีพลังอันยิ่งใหญ่ที่เหล่ามารปีศาจต้องการปรากฏตัวขึ้น ถือเป็นมหันตภัยของมนุษยชาติ...
แต่ด้วยความรักอาจารย์หัวปักหัวปำ นางเอกของเรามีหรือจะไม่ทำ นางจึงได้วางแผนขโมยอาวุธเทพซึ่งได้รับการเก็บรักษาไว้ที่สำนักเซียนแต่ละแห่ง (มีสำนักฉางไป๋ซานด้วยนะ อ่านแล้วพาไปคิดถึงอีกเรื่อง 555+) ซึ่งมีความตั้งใจที่ดีว่า ของแค่ยืมสิ่งที่รักษาอาจารย์ได้อันนั้นมาใช้ พออาจารย์หายก็จะเอาทุกอย่างไปคืนที่...
ตอนจะออกเดินทางได้มีเพื่อนร่วมสำนักคนนึงเดินทางไปด้วย และมีสมุนที่พระรองส่งมาช่วย 1 คน
ซึ่งได้สละชีพช่วยเหลือให้ได้มาซึ่งอาวุธเทพชิ้นหนึ่ง และเมื่อรวบรวมอาวุธจนครบเก้าชิ้นตามกำหนดแล้ว นางเอกถึงได้รู้ว่า สหายร่วมสำนักคนนั้นคือเศษชิ้นส่วนชิ้นหนึ่งของอาวุธเทพชิ้นที่ว่าแตกเป็นเสี่ยงๆ ของสิ่งที่นางต้องการเพื่อจะเอาไปรักษาอาจารย์ แน่นอนว่าพอปลกผนึกจะให้เอาไปรักษาอาจารย์ได้
ก็แปลว่าจะทำให้สหายร่วมสำนักคนนั้นหายไป.... ซึ่งฉากนี้ทำให้นางสะเทือนใจมาก มากจนถึงขนาดว่า
ไม่เอาแล้ว หาวิธีอื่นรักษาอาจารย์ก็ได้ ทำให้โดนปีศาจหลอกว่าให้ทำตามนี้จะช่วยเหลือสหายคนนันได้
แต่จริงๆคือหลอกให้นางปลดปล่อย มารเทพที่เป็นมหันตภัยของมนุษยชาติออกมา
(นี่แหละที่เราไม่เข้าใจตรรกะนางแล้วรู้สึกไม่ชอบ ทั้งที่ตอนแรกก็มีคนตายไปแล้วคนนึง ถึงจะบอกว่าช่วยส่งเสริมให้เกิดความรู้สึกที่ในที่สุดก็แบกรับไม่ไหว แต่ทำไมแค่ตอนแรกยังปล่อยวางได้ ทำไมจู่ๆตอนนี้จะมาไม่ยอมเสีย ถึงจะช่วยอาจารย์ได้แล้วก็เถอะ แต่ก็ยังโดนปีศาจหลอกซ้ำซากขนาดที่ว่าเรายังเดาได้เลยว่าหลอก แย่จริง ถ้ารอบคอบใจเย็นกว่านี้ก็คงไม่โดนหลอกง่ายๆ  ต่อให้เวลาจะบีบคั้นเข้ามาก็เถอะ... เอาแต่ใจเกินไปแล้ว แล้วก็ยังไม่ชอบฟีลลิ่งที่ว่าช่วยแล้วก็บอกไม่ได้ว่าช่วย ต้องทำเป็นรับผิดที่ตัวเองไม่ได้ก่อ เพื่อปิดบังว่าตัวเองรักอาจารย์ ส่วนตัวรู้สึกว่าน้ำเน่าไป)
หลังจากเรียกมารเทพออกมาแล้ว ตัวเองก็คิดจะรับผิดชอบความผิดที่ก่อไว้จัดการสะสาง
แล้วตัวนางเอกสุดท้ายก็ได้รู้ว่าจริงๆแล้วตัวเองคือวิญญาณส่วนนึง(มั้ง)ของเทพธิดาที่เป็นเทพองค์สุดท้าย
ที่ผนึกพลังของมารเทพนั้นไว้ (อดคิดไม่ได้ว่าที่ตั้งชื่อนางเองว่า เชียนกู่ อาจจะจงใจให้เสียงคล้ายๆกับคำว่า เซียนกู ที่แปลว่าเทพธิดา ก็เป็นไปได้นะ) และมีเพียงคนเดียวที่รู้ว่านางเป็นใครก็คืออาจารย์ แล้วเพราะเหตุที่ว่านางเป็น(อดีต)เทพธิดา เลือดของนางถึงได้มีคุณสมบัติพิเศษมากมายนัก
เมื่อเชียนกู่เข้าไปหมายจะสะสางเรื่องทุกอย่างให้จบ เป็นการรับผิดชอบ แต่ผลประกฏว่านางก็ไปเจอร่างเด็กทารกคนนึง ซึ่งเป็นร่างที่สร้างขึ้นมาเพื่อรองรับพลังของมารเทพ ตอนแรกนางก็คิดว่า ถ้าสังหารไปซะก็อาจจะจบเรื่อง แต่ก็ตัดใจฆ่าเด็กทารกที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยไม่ได้ แต่นางกลับคิดว่าเด็กอยู่ไม่มีความผิด ถ้าได้เลี้ยงดูดีๆก็จะทำให้กลายเป็นคนดีไปได้..นางก็เลยเลี้ยงไว้เหมือนเป็นลูก อยู่ด้วยกันมาประมาณสัก 7 วัน ก็ถูกคนบุกเข้ามา
ก่อนที่จะโดนเจอตัวเด็กน้อยที่มีพลังมารเทพก็ได้แอบถ่ายทอดพลังของมารเทพนั้นไว้ในตัวของนางเอก ตัวเองกลายเป็นเด็กธรรมดา ตอนที่โดนเจอตัวนางเอกกำลังหลับอยู่ พออาจารย์มาเจอแล้วรู้ว่านางเอกได้รับพลังมารเทพก็กลัวว่าจะต้องโดนฆ่า เลยใช้เลือดเขียนอาคมผนึกเอาไว้ในนั้นไม่ให้คนอื่นรู้
(อันนี้ก็ไม่ชอบ พอกันทั้งศิษย์อาจารย์เลย ตอนแรกที่มาเจอเด็กนี่ อยู่ๆก็คิดจะเอามาสั่งสอนเป็นลูก ทั้งๆที่รู้ว่าเด็กคนนี้ถึงไม่มีความผิดแต่ก็เป็นอนตรายต่อมนุษยชาติ เด็กนี่เพิ่งรู้จักเพิ่งจะเจอหน้ายังไม่ถึงวัน กับมวลมนุษยชาติที่หลายๆคนตัวเองก็รู้จัก ทั้งรักทั้งสนิทสนมด้วย ทีนี้จะนึกถึงแต่เด็กที่เพิ่งเคยเจอแล้วไม่นึกถึงคนพวกนั้นบ้างเลยรึ ต่อให้ตัวเองทำร้ายไม่ลงก็ไม่ใช่ว่าควรปล่อยให้คนอื่นจัดการหรอกดเหรอ ทั้งๆที่ตัวเองในชาตินี้ก็ยังไม่รู้เรื่องอะไรทั้งหมด จะมาตัดสินใจเอาเองแล้วสุดท้ายก็ยิ่งทำให้คนเดือดร้อนมากขึ้นเรื่อยๆมันก็นะ... ส่วนอาจารย์ก็ ก็พอจะเข้าใจว่าอาจารย์ก็หวังดีแหละ...แต่ก็นะ ไอ้ทำแล้วไม่พูดอะไรเลยเนี่ย ยังไงก็ไม่เข้าใจกันหรอกค่ะ)
หลังจากโดนจบตัวกลับไปก็โดนเอาไปทำโทษอย่างทรมานสุดแสนสาหัส ขอละไว้ละกัน บทลงโทษอันสาหัสนี้อาจารย์เป็นคนกำหนดเพื่อความยุติธรรม และลงโทษให้เห็นต่อหน้าเซียนจากทั่วทุกสารทิศ... แต่ลงโทษไปยังไม่ทันถึงครึ่งทางนางเอกก็แทบตายกลายเป็นคนพิการร่างเซียนพังพลังหมด สุดท้ายอาจารย์ก็ทำโทษนางด้วยกระบี่ที่ตัวเองเป็นคนให้ แล้วก็เอาไปขังต่อ ส่วนตัวเองรับโทษที่เหลือในฐานะที่ตัวเองอบรมศิษย์ไม่ดี (อาจารย์ทนไหวได้ไงวะในเมื่อนางเอกยังพังซะขนาดนั้นแต่อาจารย์โดนมากกว่าอีก) นางเอกนั้นเปื่อยจนแทบจะเรียกว่าไม่รู้เรื่องอะไรอีกแล้ว เลยไม่ได้รู้ว่าอาจารย์รับโทษแทนไปกว่าครึ่ง หลังจากโดนเอาไปขัง เคราะห์ซ้ำกรรมซัดขนาดนี้ก็ยังไม่พอ ยังโดนเพื่อนร่วมสำนักที่เกลียดขี้หน้ากันเปิดโปงความจริงว่านางเอกชอบอาจารย์ เลยเอาน้ำจากสระสิ้นรักมาสาด น้ำนี้คือน้ำธรรมดาถ้าไม่มีความรัก แต่ถ้ายิ่งรักมาคงเหมือนโดนน้ำกรดสาด ซึ่งผลที่นางเอกโดนก็คงราวๆนั้น เรื่องครั้งนี้ทำให้ศิษย์พี่ของพระเอกรู้ว่านางเอกชอบพระเอก เลยตัดสินใจว่าจะเนรเทศไปที่ดินแดนรกร้างป่าเถื่อนซึ่งเป็นอาณาเขตนอกหกภพภูมิที่ไม่มีใครออกมาได้ แล้วก็จะโดนระแวงต่อๆมา ส่วนนางร้ายคนนั้นยังไม่สะใจพอรึไงก็ไม่รู้เลยเอาน้ำนั้นกรอกปากเข้าไปอีกทำให้พูดไม่ได้ด้วย นางเอกเลยโดนเนรเทศไปทั้งสภาพนั้น แต่เหมือนกับว่าอาจารย์จะส่งสัตว์ประหลาดอันเก่งกล้าตัวนึงไปคอยดูแลนางเอกด้วย(ไม่รู้ทำได้ไง) เลยอยู่รอดมาได้ จนกระทั่งได้ไปเจอกับศิษย์ทรยศชื่อ จู๋หร่าน ที่ทะเยอะทะยานอยากได้พลัง(?)จนทรยศสำนัก(สำนักเดียวกับนางเอก)รวบรวมอาวุธเทพ ก่อนจะถูกจับได้แล้วเนรเทศมาที่นี่ ตอนแรกก็ยังไม่ยอมช่วย คิดว่าจะปล่อยให้นางเอกตายๆไป แต่พอเห็นว่ายังไม่ตายสักทีเลยช่วยนางเอกแล้วเอาไปทดสอบพลังจนรู้ว่านางเอกมีพลังของมารเทพอยู่ในตัว เลยวางแผนออกจากดินแดนรกร้างป่าเถื่อนนั้น โดยจะใช้ศาสตร์ต้องห้ามสละชีพคนสามพันคน แต่นางเอกไม่ยอม แล้วในตอนนั้น สุดท้ายก็ได้พระรองมาช่วยออกไปพอดี (พระรองมาช่วยนางเอกโดยทำสัญญาเงื่อนไขสุดโหดที่ว่า ขอให้ตัวเองไม่ได้ตายดีเลยทีเดียว บ้าจริง ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้น)
หลังจากออกมาได้แล้ว นางเอกก็วางแผนจะไปช่วยเด็กน้อยที่เป็นร่างของมารเทพ ซึ่งอาจแปลว่าต้องเป็นศัตรูกับเหล่าเซียน (แล้วยังจะไปช่วยอีกนะ = =) การดำเนินการขั้นสุดท้ายถึงกับต้องปะทะกัน ตอนนั้นนางเอกรู้แล้วว่าอาจารย์ผนึกพลังมารเทพไว้ในร่างตัวเอง ถ้าเกิดเอาพลังมาใช้อาจารย์จะโดนแรงดีดสะท้อน ก็เลยไม่ยอมใช้ สุดท้ายสู้ไม่ได้ โดนกระบี่อาจารย์(ผู้สับสนอยู่เหมือนกัน)แทงด้วย ชีช้ำและกำลังจะตาย พระรองก็ได้พลีชีพเข้ารับพลังที่กำลังจะฆ่านางเอกตายอยู่แล้วและตายแทน (นี่ไงไม่ได้ตายดีจริงๆด้วย #ลาก่อนคุณพระรอง) ส่วนนางเอกสุดท้ายก็โดนอาจารย์จับไปขังไว้เฉยๆในเขตอาคมที่เกาะแห่งนึง พร้อมกับที่อาจารย์สละตำแหน่งเจ้าสำนัก.... (จริงๆเราคิดว่าพระรองไม่น่าช่วยเลย ปล่อยนางเอกตายไปเหอะ #ขอโทษค่ะ แง)
เรื่องควรจะจบได้แล้วตรงนี้ แต่ก็ยัง เนื่องจากหนอนภูติของนางเอกนั้นไม่ได้โดนขังไว้ด้วย และมีพลังมากระดับนึงจนกลายร่างเป็นคนได้แล้ว และกำลังพยายามบุกมาช่วยนางเอก ในขณะที่กำลังปล่อยนางเอกออกมาได้สำเร็จ ก็โดนนางร้ายคนที่เอาน้ำกรด(เอ้ย น้ำจากสระสิ้นรัก) มาสาดนั่นแหละ จงใจทำเป็นว่าพลั้งมือฆ่าหนอนภูติตัวนั้นทิ้งซะ แล้วก็ตาย..... นางเอกเห็นแบบนั้นแล้วก็หัวใจสลายอีกแล้ว สะเทือนใจมากจนกลายร่างเป็นมารในที่สุด แล้วก็ฆ่าศิษย์พี่คนนึงที่กิ๊กกะหนอนตัวนั้นไป หันหลังให้โลกนี้ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นขอแค่อยากแก้แค้น/เอาหนอนตัวนั้นกลับคืนมาให้ได้ กลายร่างเป็นมารเทพโดยสมบูรณ์.... แม้ว่าอาจารย์จะห้ามก็ไม่ฟัง
ทั้งยังเป็นคนออกปากตัดศิษย์ตัดอาจารยฺกันซะเลย.... อาจารย์ก็อึ้งไปเลยค่ะ orz
(นี่เป็นอีกตอนที่ไม่ชอบ นี่ แล้วอาจารย์หล่อยไปไหนซะแล้วล่ะนั่น.......... อาจารย์ในฉากนี้ทำอะไรผิด แงง)
หลังจากกลายเป็นมารเทพ นางเอกก็ไม่สนใจอะไรสักเท่าไหร่นัก มีศิษย์ทรยศคนเดิมคนนั้นมาเป็นสมุน แต่จริงๆนางก็ปล่อยให่เขาทำตามใจตัวเองซะมากกว่าไม่สนอะไร (แต่จะมีตอนพิเศษบอกว่านางพยายามแก้ไขสถานการณ์แล้ว แต่ก็ทำไม่ได้จริงๆ สุดท้ายก็มารอวันตัดสิน) อาจารย์ได้ตามมาเกลี้ยกล่อมด้วย แต่ตอนแรกนางก็ไม่สนใจอะไร แต่สุดท้ายก็รู้ว่าตัวเองยังรักอาจารย์อยู่ ถึงจะไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วก็เถอะ... ในตอนหลังถึงได้รู้ว่าจริงๆอาจารย์ก็มีใจให้นางเหมือนกัน เพราะบังเอิญได้เห็นแผลจากน้ำในสระสิ้นรักเป็นแผลเป็นเล็กๆเหมือนกัน แต่ทว่าอาจารย์กลับหักหน้านางราวกับว่าไม่ยอมรับสิ่งนั้นด้วยการเฉือนแผลนั้นทิ้งซะต่อหน้านาง
(อ่าว..อาจารย์นี่ยังไงคะ ยังจะมาทำลายหลักฐานอีก) ด้วยเหตุนี้นางถึงได้โกรธมากๆ...
ในตอนสรุปสุดท้าย นางได้วางแผนไว้ โดยค่อยๆผนึกพลังมารไว้ในอาวุธเทพอีกครั้ง แล้วก็ใช้อาวุธเทพสร้างภาพมายาหลอกให้อาจารย์เข้าใจผิดแล้วก็ฆ่านางซะ แล้วก็สมความปารถณาคืออาจารย์ก็เป็นคนฆ่านางจริงๆ แล้วนางจึงได้บอกว่าความว่า จริงๆแล้วนางหลอกอาจารย์ แต่อาจารย์ก็ไม่เคยเชื่อใจนางและความรักของเลยสักครั้ง ไม่เคยยอมรับความรักตัวเองที่มีต่อนาง สุดท้ายก่อนตายนางได้สาปอาจารย์ด้วย...(เสียใจด้วยนะอาจารย์) สาปให้อาจารย์ไม่แก่ไม่เจ็บไม่ตาย ทุกข์ทรมานตลอดไป... ก่อนที่นางจะตายก็ได้ผนึกพลังไว้ในอาวุธเทพ และชิ้นสุดท้ายที่เคยมีส่วนที่เป็นเพื่อนกับนาง นางก็ทำเหมือนเดิมคือให้แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจายออกไปฟื้นฟูส่วนต่างๆของโลก ส่วนร่างของตัวเองโดนหออี้สิ่วของพระรองยึดไปตามสัญญาบางออย่างที่ทำไว้... ก่อนที่วิญญาณนางจะแตกสลายทั้งหมด จู๋หร่านที่เป็นศิษย์ทรยศนั้นได้ใช้ชีวิตตัวเองเข้าแลกเพื่อนำดวงวิญญาณดวงหนึ่งของนางเอกกลับมา สุดท้ายวิญญาณดวงนั้นได้รับการส่งให้ไปเกิดเป็นมนุษย์ หลังจากที่อาจารย์หัวใจสลายจากตอนนั้นก็พีงไปเลยกลายเป็นคนบ้า...(อาจารย์เอ๊ย....)แล้วอยู่มาวันนึงก็มีคนมาบอกว่า ดวงวิญญาณของนางเอกไปเกิดใหม่แล้ว อาจารย์เลยออกตามหาจนเจอ ปรากฏว่าดวงวิญญาณนั้นได้ไปเกิดเป็นเด็กปัญญาอ่อน (สติปัญญาหยุดโตอยู่ที่ 3 ขวบ /ในเรื่องบรรยายว่า จริงๆแล้วส่วนเสี้ยวที่เอามาแล้วเกิดได้ขนาดนี้ก็ถือว่าบุญมากแล้ว อาจเพราะพระรองที่ได้เกิดใหม่อาจจะทำสัญญาแลกเปลี่ยนบางอย่างเลยยังเกิดมาได้ขนาดนี้) ซึ่งอาจารย์ก็ขอพ่อแม่ของเด็กรับไปเป็นศิษย์ของตัวเอง....แล้วก็มอบกระพรวนอันเก่าของนางที่โดนโยนคืนมาตอนตัดความเป็นศิษย์อาจารย์กลับคืนให้ (เราก็ไม่มั่นใจว่าจะฝึกไหวมั้ยอ่ะนะ แต่ก็จบเท่านี้แหละ...)
 
ยังมีอีกเรื่องที่ไม่เข้าใจและแปลกใจคือ บทของจู๋หร่านนี่ ยังกะบทผู้ร้ายกลับใจยังไงก็ไม่รู้สิคะ ทั้งๆที่ป๔คารคเตอร์ออกมาว่าเป็นคนที่น่าจะเรียกได้ว่าเลวมาก อยู่ๆก็ทำแบบนั้นตอนจบซะดื้อๆ....
[/spoiler] 
 
สรุปหลังอ่านจบ
 
หออี้สิ่วร้ายกาจที่่สุด (แต่เราชอบนะ 5555+)
จริงๆแล้วชอบไอเดียของอาวุธเทพในเรื่องนี้นะคะ
 
เรายังไม่ได้อ่านเล่มพิเศษนะคะ...นี่ก็แอบอ่านระหว่างสอบเยอะแล้ว
 
ขอบคุณที่อ่านจบจบค่ะ /จริงๆเราอยากเม้ามอยบันทึกจอมโจรแห่งสุสานมากกว่านะ
เราชอบเรื่องนั้นมากกว่าเรื่องนี้ด้วย 5555+
แต่เรื่องนี้เพิ่งจะอ่านจบแล้วไม่รู้จะเล่าให้ใครฟังเลยต้องมาระบายในบลอกค่ะ 
 
เอ้อ แล้วก็ Merry Christmas นะคะ!

Comment

Comment:

Tweet

ชอบบบบบบบบมากกกกกกกกค่ะ รักเชียนกุมากมาย question big smile

#2 By ชิง (110.78.173.11|172.16.3.37, 110.78.173.11) on 2015-09-16 11:33

ขอบคุณจ้า

#1 By (110.171.216.190|110.171.216.190) on 2015-08-03 08:59